Wat wil je later worden als je groot bent? Misschien wel de meest gestelde èn meest onmogelijke vraag aan een kind. Vanaf dat je een eerste hint krijgt van wie je bent, wordt ‘later’ een doel waar niet meer aan te ontsnappen valt.
Speel je graag met brandweerauto’s of vliegtuigen wordt het brandweerman of piloot. Poppen en kleertjes: mannequin of modeontwerper. Ik droomde van boerin (nog ver voor Boer zoekt vrouw), boswachter en journalist.
Uitvaartzanger: dat krijgt natuurlijk geen kind bedacht. Ook Marcel Luntungan niet. Die beroepsroeping ontdekt hij dan ook pas op de helft van zijn leven. Tot dan was het: beroemd muzikant die het publiek vermaakt. En hij was al aardig op weg met zingen op het Eurovisiesongfestival en hits schrijven voor De Kast. Samen met zijn broers en zussen vormt hij allerlei populaire bands. Maar na de zelfmoord van zijn lievelingsbroer Jerry en grote voorbeeld in de doet muziek hem te pijn. Drie jaar raakt Marcel zijn gitaar niet aan. Tot hij op de uitvaart van een goede vriend speelt en merkt dat hij de rouwenden zo, ontroert dat hij ineen weer weet waarvoor hij leeft: Muziek. Maar wel in een nieuwe vorm. Niet langer meer ter vermaak maar ter verbinding. Soms laat je ware roeping zich pas horen op late leeftijd.
Muziek kan mensen verbinden op momenten waar emoties te groot kunnen zijn of woorden te veel. Wat Mieke Telkamp en Andrea Bocelli al lang vanaf plaat deden, gaat Marcel live doen: mensen troosten via muziek. Al zijn gevoel stopt hij zo in zijn muziek dat het iedereen ontroert, ons van De Wandeling maar ook zichzelf. Stilstaand onder een prachtige bemoste boom met levende en dode takken bezingt hij, met tranen in zijn ogen, zijn eigen stamboom van blijdschap en verdriet op het nummer ‘Family Tree’ van Venice.