Wat als je kind bedreigd wordt?

Mijn zoon werd op een gegeven moment nageroepen: "Hé homootje!"  Ik dacht nog grappig te zijn en zei dat ie dan maar "Hé heterootje" terug moest roepen, maar mijn gezin floot me terug: dat zou juist ellende op gaan leveren.

Ik steiger dan: waarom moet mijn zoon zich alles laten gezeggen en mag een ander homo's gewoon uitschelden? Ik kende overigens de jongen die hem nariep en had zoiets van: die durft dat ook alleen maar omdat ie niet alleen was (hij treiterde mijn zoon vroeger op school al)

Maar goed, na een paar weken werd het al: je hebt geluk nu, maar de volgende keer pak ik je.

We hadden hier verschillende meningen: van melden bij de politie tot negeren.

Wat zouden jullie doen in zo'n geval? Uiteindelijk waren wij zover dat hij het beter kon negeren en afwachten en naar wat ik nu weet, is het niet meer voorgekomen. Het blijft echter wel altijd in je achterhoofd aanwezig. Hij fietst namelijk vaak genoeg 's avonds laat na zijn werk over straat.

Jeetje wat vervelend zeg. Ja melden bij de politie...ik ben bang dat ze er toch niks mee doen. Het is niet verboden om "hé homootje" tegen iemand te zeggen..en die dreigementen zijn natuurlijk wel een stuk ernstiger maar om eerlijk te zijn doen ze ook daar volgens mij niks mee. Ik weet uit de ervaring van de oudere zus van een vriendin van mij hoe ver mensen kunnen gaan in hun gedrag en dat zelfs dan de politie er niets mee doet of kan doen vanwege de wet. Om even uit te leggen: zij werd gestalkt, lastig gevallen, bedreigd en zelfs een keer bij de keel gegrepen door haar ex..

Ik denk dat in ieder geval extra alert zijn sowieso wel heel slim is. Hij moet toch een beetje zorgen voor voorzorgsmaatregelen, bijv. altijd een mobiel bij de hand hebben. En ik denk ook dat ie er het beste gewoon helemaal niet op kan reageren. Voor hetzelfde geldt is het puur stoerdoenerij (wat het natuurlijk niet minder erg maakt), maar dan willen ze juist een reactie uitlokken, dat vinden ze dan leuk.

Maar ik kan me wel goed voorstellen dat je als moeder zijnde je toch ongerust blijft maken. Mijn broertje is inmiddels bijna 25, maar werkt in de zorg en moet ook vaak 's avonds laat of 's ochtends vroeg een aardig eind op de fiets vanwege de wisselende diensten. Dan denk ik ook weleens "stel dat er wat gebeurd", maar ja dat is meer omdat ik het zelf, als vrouw zijnde, ook niet zou aandurven om op zulke tijden alleen op de fiets te zitten. Zeker niet in de grote stad waar ik in woon..

Hoi Marja,

Jee, wat naar! Kan me voorstellen dat je je er zorgen over blijft maken. Ik reageer zelf meestal vanuit mijn gevoel over de situatie. Ik denk niet dat er 1 antwoord is dat in alle gevallen het juiste is, want het is volgens mij afhankelijk van de situatie. En wanneer de jongen die het riep zich in gezelschap van een groep vrienden bevind, is het lastig om daar een gesprek mee aan te gaan en kan reageren idd de situatie laten escaleren. Niet reageren doet echter wel iets met je zoon, want hoewel het maar woorden zijn, komen ze naar ik me kan voorstellen wel hard binnen bij je zoon. Je moet wel erg sterk in je schoenen staan om daar niet door geraakt te worden. Ik wens je zoon, jou en je gezin veel sterkte en hoop maar dat het niet meer voor zal komen.

Gr Elisabeth

Hoi Marja,

Moeilijk, moeilijk, moeilijk. Volgens mij is daar ook niet echt een pasklare oplossing voor. Ik denk dat negeren ook het beste is dat je kan doen in zo'n geval. Vraag is alleen wat doet het met je zoon? Raakt hij erdoor geïntimideerd, voelt hij er zich onzekerder of angstiger door? In dat geval zou hij zich wat weerbaarder kunnen maken. Volgens mij zijn daar wel cursussen voor, al weet ik niet precies waar. wat mij zou sterken is de gedachte dat die persoon eerst een paar vriendjes moet verzamelen om dit homootje na te roepen. Hoe stoer is dat? Ik denk dan ook dat negeren en met een opgeheven hoofd je pad vervolgen, de beste optie is. Ik persoonlijk ervaar homo ook niet als scheldwoord. Daarvoor is het een te klein onderdeel van mij als persoon.

Ik zie nu trouwens pas dat jou bericht al van een half jaar terug is. Ik hoop dat het sindsdien al niet meer is voorgekomen, maar voor het geval dat, dan hoop ik dat je iets aan deze bijdrage hebt.

Greetz,

Chris

Laat ik beginnen met het feit dat het discriminatie is, en discriminatie is strafbaar.

Bovendien gaat je zoon zich ongemakkelijk voelen op een gegeven moment, althans, dat zou ik ook zo ervaren als homo zijnde.

ik ben zelf ook moeder van een homo zoon nou ik hou dus ook altijd mijn hart vast als hij op stap gaat we wonen volgens mij ook nog eens in een niet vriendelijke buurt dus dat maakt het nog angstiger  je hoort zoveel gekke dingen dat je toch altijd op je hoede bent   en dat ben je ook wel op je hetero kinderen maar juist om hem een beetje meer  ik vond het ook jammer dat ik al moeder nergens terecht kon met mijn vragen  want in het begin tja ik acepteer mijn zoon maar soms dan had je een verkeerde woordkeuze voor iets heel normaals bv zoiets als flikker toch op en dan voelde hij zich natuurlijk aangesproken terwijl dit niet zo bedoeld was 

Herkenbaar Astrid, alleen dan niet dat mijn zoon zich aangesproken voelde, want meestal schoten we er wel spontaan van in de lach, maar ik loop soms zelf zo op mijn tenen. Nu wordt dat minder, maar ik woog werkelijk ieder woord, iedere zin op een goudschaaltje: "kan hij hier iets uithalen wat kwetsend is?"

Werkt echt niet zo, maar onbewust gebeurde het toch. Ook ik miste het contact met andere ouders en heb daarom een forum specifiek voor ouders gemaakt.

Dit forum van "Uit de kast" is een goed initiatief en er wordt veel gereageerd, ik merk alleen dat er op alle fora ouders en kinderen schrijven. Helemaal goed, maar je vertelt dan dus niet gauw echt dingen die persoonlijker worden, uit angst herkend te worden door je eigen familie.

Misschien in het forum http://www.oudersvanhomoseksuelejongeren.yourbb.nl/index.php iets voor je NAAST dit forum.

Als je slachtoffer of getuige bent van discriminatie & geweld vanwege homoseksualiteit, biseksualiteit of transseksualiteit meld het.

www.hatecrimes.nl

Ik hoop dat u maar ook andere hier gebruik van zullen maken.

Vriendelijke groet,

Ray

hoi marja

ik heb zelf 3 kids dus ik kan me wel indenken dat je je zorgen maakt. ik denk dat negeren het beste is tot nu toe. ik zie ook op geen enkele manier wat er grappig aan is om iemand uit te schelden. 

zorg wel dat je zoon er met iemand over kan praten. of dat nu met familie is of met vrienden maakt niet uit zolang hij het maar kwijt is.

ik denk wel dat het goed voor hem zou zijn om een sport te gaan doen. zelfverdediging ofzo. daar leert hij voor zichzelf opkomen en hij kan er ook zijn agressie in kwijt.