Hay,

Momenteel ben ik bijna 19 jaar oud, en uiteraard; ik ben lesbisch.

Op mijn 14e leerde ik een meisje kennen, zij was toen 1.5 jaar ouder dan ik. Ik leerde haar kennen in de 3e klas van het VMBO. In het begin hadden we elkaar wel eens wat gezien in de klas, maar nooit echt contact gezocht. Totdat we met school een uitwisseling hadden. Bij die uitwisseling ging ik steeds meer met haar en nog wat andere meiden om. We spraken langzamerhand steeds vaker af. Kwam veel bij haar thuis om film te kijken etc, en uiteraard ook bij mij thuis. Af en toe een keer logeren, dat vonden we gezellig, maar werd niet altijd goedgekeurd. Na een jaar of anderhalf werd er al gezegd dat ik minder thuis was, en mijn ouders waren het daar niet mee eens. Ze vonden dat ik wel wat meer thuis kon zijn, dat ik hier thuis woon, en niet bij haar thuis. De band met mijn ouders is nooit echt super goed geweest. Vaak ruzie en het klikte eigenlijk nooit echt voor de volle 100%. In alle jaren dat ik met haar om ga hebben we verschillende manieren gehad van met elkaar omgaan. Het ene moment waren we een bepaalde tijd alleen maar bij haar thuis, en het andere moment weer heel vaak bij mij thuis. We deelden alles met elkaar, lief en leed, van koetjes en kalfjes tot de meest serieuse zaken; loverboys, vriendjes, ouders etc etc. We waren beste vriendinnen en waren dol blij met elkaar. We konden niet zonder elkaar, zij was mijn steun en toeverlaat, mijn licht in het donker. En ik voor haar.

Halverwege 4e klas; Na een paar vriendjes gehad te hebben van een paar weken, kwam iemand naar me toe met de vraag; Ben je lesbisch? Vanaf dat moment sloeg mijn wereld om. Waarom werd mij dat gevraagd? Iedereen weet toch dat ik het net uit heb met die jongen en dat ik daar helemaal kapot van ben? Waarom vraagt iemand mij dit? Ik ben niet lesbisch!! Zo ging het 2 jaar lang. Roddel hier, roddel daar. Ik was, en nog steeds, er kapot van. Dat mensen zoiets van mij konden denken, dat mensen mij zo konden kwetsen. Ik had een erg slechte periode achter de rug. Ik sneed mezelf doordat ik erg slecht in mijn vel zat. Mijn leven was op dat moment niks waard. Veel ruzie thuis, roddels op school, niet weten wie ik was en hoe ik was. Ik was alleen maar onzeker, en uiteraard, die roddels maakten het er niet bepaald beter op. Een paar maand verder was ik van het snijden af. Ik wou het niet meer, mijn ouders hadden het ontdekt en schrokken er heel erg van. De krassen op mijn armen zijn inmiddels littekens geworden, verbergen is bijna niet mogelijk, ik ben letterlijk getekend voor het leven. Toch heeft dat ene meisje mij overal door heen gesleept. Ze stond altijd voor mij klaar.

Eind vierde klas; Samen met mijn vriendin zijn we gezakt, allebei op 2 tiende punt. We konden kiezen, of VAVO doen, en daar de middelbare school afmaken, of het jaar overnieuw doen, met betere cijfers en hopelijk wel een diploma. Na veel twijfelen hebben we voor het laatste gekozen.

Begin vierde klas, voor de 2e keer; Vol blijdschap kregen we te horen dat we bij elkaar in de klas zaten, zelfde mentor klas, maar wel bij een aantal vakken cluster klassen. Samen zaten we nog geen 10 minuten op de eerste schooldag in het lokaal met onze mentor, of iedereen keek al naar ons. Ik zag dat er gefluisterd werd. Ik begon een beetje te lachen en dacht; kijk daar gaan ze weer, maar ag, ik weet zelf wel beter. Maar diep van binnen werd ik zo onzeker, dat ik het liefst de klas uit wilde rennen. Langzamerhand ging het steeds rotter in de klas. Er werd super veel geroddeld, en we werden gewoon niet geaccepteerd. Ik dacht bij mezelf; Waarom begrijpt niemand dat wij gewoon best friends zijn? Waarom snapt niemand dat dat kan, hebben zij dan geen echte vrienden? Heb ik iets te dicht contact met haar gehad, dat ik haar een knuffel gaf in het bij zijn van anderen? Nee, dit heb ik niet gedaan. Het waren roddels, maar die roddels maakten ons wel kapot.

Halverwege vierde klas, januari/februari; Nooit gedacht dat dit moment zou komen, dacht ik bij mezelf. Ik was thuis bij mijn vriendin. We waren een film aan het kijken, en aan het lachen en ouwehoeren. We waren lekker een avondje alleen thuis, zonder ouders etc, héérlijk! Tot ik dichter bij haar kwam, en op de een of andere manier sloeg er iets over. Zij zoende mij ik zoende haar. Zo ging het verder. Na lange tijd afgevraagd te hebben wat dit betekend voor ons allebei, zijn we er uit gekomen. We houden van elkaar, en niet alleen op een vriendinnen manier. Nee, ik hou écht van haar. Uiteraard kregen wij een relatie.

Op dit moment hebben we een relatie vanaf 3 januari 2010. Mijn coming out? Die kwam pas veel later, zomer 2011. Ik bleef mijn ouders elke keer zeggen dat ik niet lesbisch was, en dat ze niet zo moesten zeuren. Mijn ouders hebben nooit geaccepteerd dat ik veel bij haar was, en bijna niet meer thuis was. Op een avond smste ik mijn ouders dat ik graag wou blijven slapen. Hier kreeg ik een boos smsje op terug. Toen sloeg de knop om. Ik was het zo zat om mijn relatie en geluk te moeten verbergen, het moest eruit. Samen met mijn vriendin heb ik haar terug gesmst, met onder andere de woorden dat hun nou eens een keer moeten begrijpen dat het niet zomaar vriendschap is, en het misschien wel meer is. Hier kreeg ik toen die tijd een begripvol smsje op terug, we zouden er later wel over praten etc.

Vervolgens kom ik de volgende dag weer thuis. MIjn vader kwam gelijk naar mij toe met dat hij het leuk vond, en dat ie het belangrijk vind dat ik maar gelukkig ben, en dat het niet uitmaakt of dat met een vrouw of een man is. Dit deed mij op dat moment heel veel goeds. Mijn moeder, tja wat zal ik er over zeggen. Die heeft er veel moeite mee gehad, en tja, helaas heeft ze dat nog steeds. Ze vertelde op het moment dat we er over praatten dat ze het niet begreep etc. Ze zei letterlijk; Is het niet een uit de hand gelopen vriendschap? Deze woorden hebben mij diep gekwetst. Hoe kon ze dat zeggen. Daarna bleef ze het volhouden, dat het wel over zou gaan, en dat het gewoon maar een periode is. Maar nee, dit is geen periode, het is echt zo, ik ben lesbisch! Sindsdien is het alleen maar ruzie hier en ruzie daar. Mijn moeder zegt dat ze mij en mijn vriendin accepteerd, maar ze doet het ander. Het heeft lang geduurd voordat ik het naar de buitenwereld naar buiten bracht, dat ik lesbisch ben en een relatie heb met haar. Die stap hebben mijn vriendin en ik samen gezet. We hebben de keus gemaakt om het op Facebook te zetten. Zo zou iedereen het gelijk kunnen zien, en zouden we het niet tegen iedereen apart hoeven te zeggen, dit zou het wat makkelijker maken. Mijn moeder was het hier achteraf niet mee eens. Zij vond dat we het de mensen zelf hadden moeten vertellen.

Onze vriendinnengroep heeft ons totaal aan de kant gezet. Ze vertelden ons dat ze het graag face to face hadden gehoord etc, en dat hun dat wel ''gekwetst'' heeft. Dit is natuurlijk onzin. Iedereen heeft zijn of haar manier om te vertellen dat hij/zij homo of lesbisch is. Dit is onze manier, en daar moesten ze maar mee dealen. En in mijn ogen; echte vriendinnen maakt het niet uit hoe het verteld wordt, als je maar open en eerlijk tegen elkaar kan zijn. Sindsdien gaan we bijna niet meer met hun om. Ze hebben ons totaal aan de kant gezet, wij deden zogenaamd alles fout. Dit heeft mij enorm pijn gedaan.

Mijn moeder en ik gaat momenteel echt bar slecht. We hebben alleen maar ruzie en ze accepteerd niet dat ik mijn eigen leven wil gaan lijden, en echt met háár verder wil. Het heeft mij enorm veel pijn gedaan dat ik mijn moeder niet achter me heb staan. Het is al moeilijk genoeg om aan de buitenwereld te vertellen dat je een vriendin hebt, laat staan dat je moeder niet achter je staat. Ik voel me in de steek gelaten, en diep ongelukkig. Mijn moeder trapt mijn vriendin alleen maar in de grond, mijn vriendin doet alles fout. Ze zegt  dat mijn vriendin mij uit huis wegtrekt, dat ik daarom niet meer thuis ben etc etc. Inmiddels komt mijn vriendin niet meer bij mij thuis, en ontwijkt zij mijn ouders omdat ze ze niet meer wil zien. Voor mijn gevoel sta ik tussen hun in. Links mijn vriendin, rechts mijn ouders. Heb het gevoel alsof ik moet kiezen tussen mijn vriendin en mijn ouders. Op dit moment ligt de keus erg makkelijk. Ik kies 100% voor mijn vriendin. Zij maakt mij gelukkig, en ik ben het zat om gekwetst te worden. Mijn hart is echt in 1000 stukken gebroken door mijn moeder. Voor mijn gevoel is ze niet mijn moeder. Ik wou dat ik uit de shit verlost was, dat ik gewoon normaal ben in hun ogen en niks anders wordt, nog steeds dezelfde dochter ben. Maar helaas, dat is een droom, en dat blijft een droom. Het is nu wachten tot ik uit huis kan. Zodra ik uit huis kan, ben ik weg. Het is nu al zo ver, dat wanneer ik uit huis ben, ik niks meer met ze te maken wil hebben. Dat is dan mijn leven, en niemand komt dat nog doorbreken.

Kortom; Mijn coming out was en is nog steeds 1 van de ergste momenten van mijn leven. Ik voel me in de steek gelaten door mijn ouders en vriendinnen. Nog steeds durf ik mijn liefde niet te laten zien in het openbaar. Gelukkig reageren mijn schoonouders erg goed op dat we lesbisch zijn en een relatie hebben. Bij hun kan ik mijzelf zijn, kan ik tegen haar aan liggen en haar een knuffel en kus geven in de woonkamer. Bij mij thuis; afstand van elkaar. Als er iemand thuis komt springen we snel op en gaan we normaal zitten. Jammer genoeg gunnen mijn ouders mij niet het geluk dat ze zeggen mij te gunnen. Ik ben er klaar mee.

Gelukkig ben ik super blij met mijn vriendin, en we houden super veel van elkaar. We hebben nu bijna anderhalf jaar, en ik hoop dat daar nog veel meer jaren bij komen. En mijn ouders, die kunnen de stront in zakken, ik ben er echt klaar mee. Weet niet meer wat ik er mee moet, en ben het zat om er energie in te steken. Nu ga ik mij richten op gelukkig zijn en worden, en of hun daar bij zijn of niet, dat boeit me niet meer. Ik ga nog liever dood, dan dat hun in mijn leven zijn met haar.

Liefs Unhappygirl.