Betreft: wachtijden

Vel Over Probleem

De strijd tegen anorexia en andere eetstoornissen
Forum
Pagina 1 van 1 (6 items)

wachtijden

  • gewaardeerd door 0 gebruikers
  • Dit bericht heeft 5 Antwoorden |
  • 0 Volgers
  • Gisteren heb ik naar de uitzending gekeken en wat me opviel was weer iets waar ik in NL al vaak tegenaan loop. De wachttijden!
    Misschien moet daar eens iets aan gedaan worden. Jongens en meiden gaan zich zo nog hulpelozer, eenzamer en zieker voelen. Soms wacht je wel maanden en is je toestand kritiek. Daarbij komt dan nog dat je bij sommige klinieken niet mag worden opgenomen met een bmi lager dan ...... Dus dan eerst sondevoeding? Dat is pas een hel!
    Daarom ben ik naar Belgie gegaan. Hier is de wachttijd niet langer dan 2 maanden, soms zelfs enkele weken. Het grootste probleem hierbij is de ziektenkostenverzekering. Die van mij vergoedde dit gelukkig, maar niet elke verzekering doet dat. Maar wil je een goede behandeling en snel opgenomen worden? Ga naar Tienen, in Belgie!
    En ook hier krijg je Mars en Snickers te eten. Heerlijk als je het eenmaal gewend bent. En ook zeker goed!
    Om te reageren moet ingelogd worden.
  • Hier ben ik het echt helemaal mee eens! Er moet echt wat aan die wachttijden gebeuren..
    Ik heb bij rv gezeten (paar jaar terug) en alleen voor de intake moest ik al 5mnd wachten.. Daarna heb ik ruim een half jaar in een pre-therapiegroep gezeten voordat ik aan individuele gesprekken begon. Na 2 mnd gesprekken vonden ze dat ik toch maar deeltijd moest gaan doen en werd ik daarvoor op de wachtlijst gezet.. Zelfs intern duurde dat ruim een half jaar. Tegen de tijd dat ik kon beginnen daar was ik het zo zat dat ik het niet gedaan heb.. Op het moment dat ik aangemeld werd was ik gemotiveerd, na die lange wachtlijst had ik de moed alweer opgegeven..
    Gevolg: Hier zit ik achter m'n pc, nog steeds met een eetstoornis (inmiddels 6 jaar). Een eetstoornis die er alleen maar erger op is geworden ipv minder..
    Om te reageren moet ingelogd worden.
  • Praat me niet over wachttijden....... mijn dochter heeft al 4 jaar anorexia en we zijn op veel paatsen geweest voor goede hulp.
    Het begon met het zoeken naar een psycholoog..... daar was de wachttijd al ongeveer 6 weken.... toen die haar niet verder kon helpen werden we doorverwezen naar de eetkliniek in Veghel.
    Eerst moest ze zich aanmelden, daarna begon een wachttijd voor de intake, dat duurde ongeveer 6 weken. Het intake gesprek was geweest en toen werd  het wachten op het advies, dat duurde weer 6 weken.
    Het advies was deeltijdbehandeling en er was een wachtlijst van een maand of 2. Dat werd dus weer wachten.  Uiteindelijk werd en het 9 weken en toen kon ze beginnen.
    De behandeling ging alleen bver het gewicht en er werd niet gekeken naar achterliggende factoren.
    Per week moest mijn dochter 5 ons aankomen, op vrijdag werd ze gewogen. Als ze dan niet de vereiste 5 ons aangekomen was belandde ze "reserve"1 en moest ze de week erop een half uur eerder komen voor een gesprek met de therapeute.
    Kwam ze dan in de week erna weer niet voldoende aan dan kwam ze in "reserve"2 en moest ze een uur eerder komen.
    Als ze dan in de week die volgde weer niet genoeg aankwam werd ze naar huis gestuurd en aan haar lot overgelaten.
    En zo gebeurde het ook.
    Ze kwam op het einde 0,5 ons te weinig aan en aangezien het haar derde waarschuwing  was werd ze weggestuurd en was ze daar niet meer welkom. We moesten maar op het internet zoeken naar een andere kliniek kregen we te horen.
    Voor mijn dochter was dit weer een "mislukking"en het zorgde voor nog meer schuldgevoel voor haar.
    Wij gingen op zoek naar een andere manier van hulp, eentje waarbij ook gekeken werd naar de oorzaak  en de achterliggende factoren. 
    We zijn toen uiteindelijk teruggegaan naar Veghel, naar de adolescentenkliniek, aangezien ze inmiddels 18 jaar geworden was.
    Ons werd verzekerd dat het daar anders aan toe zou gaan dan bij de jongeren.
    Ze moest opnieuw een intake hebben , wachttijd 8 weken.
    Maar het bleek bij de adolescenten precies hetzelfde te gaan als bij de jongeren en mijn dochter vloog er weer snel uit.
    Het viel ons trouwens op dat iedereen die een echt hardnekkig probleem had werd weggestuurd.
    Terug bij af waren we toen weer. Terug naar de huisarts en contact gehad met iemand van de sabn.
    Die gaf ons het advies om naar Goes te gaan of naar het ziekenhuis in Maastricht.
    We zijn naar Maastricht gegaan en moesten 9 weken wachten op een intake gesprek.
    En dan nog eens een week of 6 wachten op een intake gesprek bij de psychiater aldaar.
    Besloten werd dat  ze helemaal zou worden onderzocht en veel gesprekken en onderzoeken volgden. steeds met wachttijden van een week of 6 ertussen. Het schoot dus niks op, want van intakes alleen word je niet beter.
    Ik denk dat we een keer of 5 daar zijn geweest, toen werden we voor een adviesgesprek uitgenodigd. 
    mijn dochter kon niet geholpen worden in Maastricht, maar we werden doorgestuurd naar Oegstgeest.  Het CPS , centrum specialistische psychotherapie.
    Na een week of 9 wachten mocht mijn dochter voor een intake gesprek komen. ( meer dan 3 uur reizen van ons uit) Na dit intake gesprek volgde nog een psychologische test, de wachttijd daarvoor was 8 weken.
    Het is heel vreemd dat mijn dochter steeds opnieuw dezelfde psychologische testen moest doen, eerst in Veghel, toen in Maastricht en nu weer in Oegstgeest.
    Je vraagt je af of het niet mogelijk is om de uitkomst van een test door te sturen naar de volgende kliniek of vertrouwen ze elkaars uitslag niet?
     Hoe dan ook het lijkt me niet echt zinnig om al deze zelfde vragen 3 maal in anderhalf jaar te beantwoorden, ze kende de vragenlijsten bijna uit haar hoofd en begon zich af te vragen hoe het in te vullen zodat de hulp wat sneller zou komen!!
    Intussen woog mijn dochter nog maar 32 kilo en aan haar probleem was nog steeds niets gebeurd!!
    Toen wij voor de laatste maal naar Oegstgeest moesten voor een adviserend gesprek ( natuurlijk weer 6 weken later) werd ons meegedeeld dat ze haar niet konden helpen bij het CPS omdat ze een eetstoornis had!! Ze werd doorverwezen naar Ursula in Leidschendam.
    Ook daar weer een wachttijd van 6 weken en ook daar weer een intakegesprek.......
     Mijn dochter kon worden opgenomen in de kliniek. Dat hoorden we al snel.. na ongeveer 4 weken.
    Toen ging het ook snel en 3 weken later gingen wij haar wegbrengen.
    Vanwege heimwee was ze zo weer thuis en zijn we uiteindelijk beland in Venray bij de ggz.
    Eindelijk kon ze beginnen en ze is nu ongeveer 6 maanden bezig. Ze is nog lang niet beter.... maar eindelijk word er gekeken naar de achterliggende factoren en niet alleen naar het gewicht.
    Ik ben inmiddels een illusie armer... de hulpverlening in nederland is echt heel slecht.................
    Ik voel me,als moeder van een dochter met anorexia, heel erg boos en teleurgesteld in de hulpverlening en dat komt dan nog beovenop de zorg die ik over mijn dochter heb ( al jaren)
    Als je alles bij elkaar optelt hebben we meer dan een jaar GEWACHT. Mijn dochter heeft in die tijd geen opleiding kunnen volgen en ook niet kunnen werken.. dat maakt het allemaal nog veel zwaarder voor haar.


     

    Om te reageren moet ingelogd worden.
  • Wachttijden is een heel groot probleem en er moet geld komen. Ik heb het er ook nog met mijn ouders over gehad.

    Wat ook het probleem is, om hier geld voor te krijgen is dat het voornamelijk jongere mensen betreft. meiden en jongens in de puberteit en tja, hoe hard ook, de maatschappij merkt hier weinig van. Als een meisje niet meer naar school gaat dan is dat zo en zal niemand er eigenlijk van wakker liggen. Maar als het om mensen gaan met banen en het worden er veel dan gaan de bazen klagen en moet er wat gebeuren want er zijn steeds minder mensen die werken. Denk dat dat ook het probleem is waarom een oplossing lastig is. Miss klinkt het heel krom, maar weet nite helemaal hoe ik het moet uitleggen.

    Om te reageren moet ingelogd worden.
  • Nou ik ben t HELEMAAL met je eens wat een wachttijden en INDERDAAD als je dochter s probleem te groot is wordt je weggrestuurd
    bij mijn dochter heeft dat tot extra nare gevolgen geleidt,,zo werd ze,door t alleen reizen met de nodige medicijnen ,waar je toch labiel van wordt,slachtoffer van een zedendelict en heeft al een aantal malen een overdosis pillen genomen en nog is er geen hulp voor haar ECHT ONGELOFELIJK\NIET NORMAAL GEWOON....WAAR LEREN DIE MENSEN EIGENLIJK VOOR??????????
    Bij dezlefde kliniek als waar ze werd behandeld voor dr eetstoornis was ze zelf hulp gaan vragen om geplaatst te worden bij de afdeling voor psychische klachten,vorige week had ze daar een intake,mn man had vrij genomen om haar met de auto heen en weer te brengen,hij kreeg geen eens een hand vd hulpverlener,en de volgende waar mn dochter mee moest praten na ff wachten,stelde zich ook niet voor,laat staan of er gevraagd werd of hij erbij wilde of mocht zijn,komt zij later terug met de frustrerende mededeling dat z e DENKEN dat t niks voor haar is maar dat ze dat dan volgende week maandag wel zal horen LEKKER SLIM....zij wilde gelijk terug naar haar kamer in de open crisis en niet mee naar huis waar ze ook gewoon welkom is en heeft een overdosis pillen willen slikken maar werd zo bang van zichzelf dat ze naar de verpleging is gegaan om er over te praten,DAT IS PAS SLIM,want nu heeft ze wel zelf die stap gezet om..a sterker te zijn dan de drang om zich iets aan te doen en b.om over haar gevoelens te durven praten,alleen jammer dat ze er verder nik s mee doen want t is een opvang en geen behandeling.
    Om te reageren moet ingelogd worden.
  • Inderdaad is er vaak sprake van wachtlijsten bij veel instellingen...dat kan dan om een maand of vier gaan. Zelf weet ik wel dat er bij Accare, ze zitten in Almere en Smilde, hele korte of zelfs geen wachtlijsten zijn. Je kunt dan heel snel op intake komen met daarna meteen een start van de behandeling. Dus toch ook een positief bericht hier!
    Om te reageren moet ingelogd worden.
Pagina 1 van 1 (6 items)